Anna Freud

Anna Freud

Anna Freud

”Anna Freud – urodziła się 3 grudnia 1895r. w Wiedniu jako szóste, najmłodsze dziecko twórcy psychoanalizy Sigmunta Freuda. Wkrótce po jej urodzeniu matka wyjechała na kilka miesięcy, by „podreperować” zdrowie, pozostawiając córkę pod opieką niani. Anna nie miała dobrego kontaktu z rodzeństwem, również niezbyt dobre wspomnienia pozostały jej z lat szkolnych. Być może wszystkie te okoliczności sprawiły, że zwróciła się ku ojcu i jego pracy (już jako 14 – latka uczestniczyła w spotkaniach Wiedeńskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego), a w kręgu jej zainteresowań naukowych znalazły się dzieci z ich problemami rodzinnymi i szkolnymi. Mając 19 lat rozpoczęła pracę jako nauczycielka. Szybko zaczęła ją łączyć ze studiami nad psychoanalizą. Była zainteresowana zastosowaniem wiedzy psychoanalitycznej w pedagogice, marząc, by psychoanaliza stała się nie tylko metoda leczenia, ale też rodzajem profilaktyki.

W 1918 r. rozpoczęła własną analizę szkoleniową. Prowadził ją Sigmunt Freud. Co prawda, w pionierskich czasach psychoanalizy analizowanie członków rodziny, przyjaciół i znajomych nie było czymś nie spotykanym (współcześnie jest niedopuszczalne ze względów etycznych), to jednak już wtedy zarówno Anna, jak i jej ojciec zdawali sobie sprawę z problemów i ograniczeń, jakie ta sytuacja ze sobą niesie. Być może dlatego nie zdołała przepracować problemu swej samotności i nigdy nie założyła rodziny. W 1922 r. powstała pierwsza praca Anny Freud: Marzenia i fantazjowanie na temat bicia, która – wygłoszona jako referat – zapewniła jej członkowstwo w Wiedeńskim Towarzystwie Psychoanalitycznym. W miarę postępu choroby nowotworowej ojca Anna stawała się jego coraz bliższą współpracownicą. Była opiekunką, rzeczniczką, sekretarką. Nie ograniczało to jednak jej własnego rozwoju. Obok pracującej w Berlinie Melanii Klein, była jedynym, liczącym się analitykiem dziecięcym. Szkoliła też adeptów tej trudnej profesji. Podkoniec lat 20. XX w., wraz z Dorotą Burlingham, prowadziła eksperymentalną szkołę, a także zakład opiekuńczy dla dzieci z rodzin dotkniętych biedą. Doświadczenia wówczas zdobyte przydały się Annie, gdy w 1938 r. emigrowała wraz z ojcem do Londynu. Śmierć Freuda (wrzesień 1939r.) nie przerwała psychoanalitycznej pracy jego córki. W 1940 r. uruchomiła Hampstead War Nurseries (ośrodek dla dzieci dotkniętych skutkami wojny), który w 1947 przekształcił się w istniejący do dziś Child Therapy Clinic. Obserwacje poczynione w Hampstead w latach 1939-1945, przynosząc dowody ogromnego znaczenia wczesnej relacji matki z dzieckiem, wywarły ogromny wpływ na pediatrię, psychologię i pedagogikę w krajach anglosaskich. W klinice pracowały różne grupy uczonych zajmujące się badaniami nad trudnościami szkolnymi, zaburzeniami jedzenia, przestępczością nieletnich, ale także specyfiką kolejnych faz rozwoju w życiu dziecka. Właśnie to zainteresowanie normalnym rozwojem doprowadziło Annę do stworzenia w latach 60. XX w. profilu rozwojowego będącego metodą diagnostyczną, a zarazem koncepcją powstawania psychopatologii. Metoda ta wykorzystywana jest do dziś, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych. Klinika w Hampstead pozostała głównym forum działalności Anny Freud aż do jej śmierci.

Zmarła 4 października 1982 r.”

Nota biograficzna, opracowana przez p. Anną Szymańską, pochodzi z książki: Anna Freud, Ego i mechanizmy obronne, wydanej przez Wydawnictwo Naukowe PWN w 2004

„Jak postrzegamy własne id, ego i superego?” – Anna Freud, Ego i mechanizmy obronne

Jim_Warren_Running_Wild „(…) Naszą wiedzę o id (wcześniej nazywanym systemem Nieświadomości) możemy zdobywać jedynie dzięki pochodnym popędów przechodzącym do systemu Podświadomości i Świadomości. Jeżeli w obrębie id przeważa stan spokoju i satysfakcji, to nie ma powodu, by impuls popędowy atakował ego w poszukiwaniu zaspokojenia. W takiej sytuacji w ego nie powstają uczucia napięcia i przykrości, a my niczego nie dowiadujemy się o treści id.”

Jim Warren

Jim Warren

„(…) Gdy relacje pomiędzy ego i id przebiegają harmonijnie, to pierwsze pełni rolę obserwatora procesów przebiegających w drugim. Rozmaite impulsy popędowe nieustannie torują sobie drogę od id do ego, gdzie osiągają dostęp do aparatu ruchowego, który pozwala im na osiągnięcie zaspokojenia. W sprzyjających okolicznościach ego nie sprzeciwia się „intruzowi” ale daje mu do dyspozycji własną energię, samo zaś ogranicza się do dostrzegania przebiegającego procesu (zauważania impulsu popędowego, wzrostu napięcia i uczucia przykrości, jakie mu towarzyszy, a wreszcie – rozładowania napięcia z chwilą osiągnięcia zaspokojenia). Obserwacja całego procesu pozwala nam na uzyskanie wyraźnego, niczym nie zakłóconego obrazu impulsu popędowego, ilości libido jakim jest on obsadzony oraz celu do jakiego dąży. „

„(….)Na swej drodze ku osiągnięciu zaspokojenia impulsy id muszą przejść przez terytorium ego, a ich Jim Warrennatura obca jest tej strukturze. W obrębie id przeważają tzw. procesy pierwotne: brak syntezy myślowej, uczucia podatne na przemieszczanie, nie wykluczające się wzajemnie, a wręcz współistniejące ze sobą sprzeczności oraz zagęszczenie pojawiające się jako najzupełniej naturalne zjawisko. Najważniejszą zasadą, jaką rządzą się właściwe procesy psychiczne zachodzące w id jest osiągnięcie przyjemności W obrębie ego przeciwnie, związki myślowe spełniają surowe wymagania stawiane „procesom wtórnym”. Ponadto impulsy popędowe nie mogą liczyć na bezpośrednie zaspokojenie. Muszą uwzględniać ramy narzucane im przez rzeczywistość, a co więcej – podporządkować się etycznym i moralnym normom, poprzez które superego kontroluje aktywność ego. W związku z tym impulsy popędowe mogą wywołać niezadowolenie zupełnie obcych im struktur. Poddane są krytyce, odrzuceniu, muszą także poddać się rozmaitym przekształceniom. W ten sposób kończą się „pokojowe” relacje między strukturami psychicznymi. Impulsy popędowe nadal usiłują osiągnąć swe cele z właściwą sobie wytrwałością i energią. Nacierają na ego w nadziei, że pokonają je niespodziewanym atakiem. Ego ze swej strony staje się podejrzliwe, na napaść reaguje napaścią i usiłuje wedrzeć się na terytorium id. Celem ego jest uniemożliwienie działania impulsom popędowym. Ego robi to przy pomocy odpowiednich mechanizmów obronnych przeznaczonych do ochrony jego granic.”

Informacje o Poradnia on-line

profesjonalna pomoc psychologiczna
Ten wpis został opublikowany w kategorii bez kategorii. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s