„Być człowiekiem znaczy mieć poczucie niższości, prące ustawicznie do przezwyciężenia go.” (Alfred Adler)

7 lutego 1 870r. urodził się Alfred Adler, austriacki psychiatra i psycholog, twórca kierunku psychologii indywidualnej. Urodził się jako drugie z sześciorga dzieci, w dzieciństwie był chorowity i pozostawał w cieniu starszego, bardziej sprawnego brata.  Ta informacja jest ważna w kontekście znaczenia jakie w swej teorii nadał kolejności urodzenia. Według niego pierwsze dziecko zyskuje dużo uwagi rodziców do momentu urodzenia się drugiego, kiedy to zostaje niejako „zdetronizowane”, usunięte z uprzywilejowanej pozycji. Może to spowodować nienawiść do ludzi, obronną postawę wobec nagłych zmian losu, cierpienie z powodu braku poczucia bezpieczeństwa, zainteresowanie przeszłością kiedy było w centrum uwagi. Bardzo dużo zależy od tego jak rodzice radzą sobie z tą sytuacją i przygotują dziecko na pojawienie się rywala. Średnie dziecko zdaniem Adlera cechuje ambicja, próbuje przewyższyć starszego brata czy siostrę , jest skłonne do buntowniczości i zawiści. Najmłodsze dzieci są zepsute tzn. rozpieszczone, jednak prawdopodobieństwo, że staną się dziećmi trudnymi lub neurotycznymi jest mniejsze niż w przypadku dzieci najstarszych. Ważnym pojęciem w teorii Adlera jest styl życia, który kształtuje do 4 roku życia. Postawy, uczucia, spostrzeżenia zostają utrwalone i zautomatyzowane i praktycznie jest niemożliwe aby później styl życia mógł ulec zmianie. Człowiek może uczyć się nowych sposobów wyrażania swego stylu życia, ale są to tylko przejawy tego, co zostało ukształtowane we wczesnym dzieciństwie. Adler sądził, że najwcześniejsze wspomnienia, jakie możemy odtworzyć  stanowią klucz do zrozumienia naszego podstawowego stylu życia. Wczesne oddziaływania, które predestynują dziecko do niewłaściwego stylu życia to: słabości i dolegliwości, zepsucie – rozpieszczenie  i zaniedbanie. Według Adlera ludzie są z natury istotami społecznymi i ich postępowaniem kierują przede wszystkim motywy społeczne. Stworzył koncepcję twórczej jaźni, która interpretuje doświadczenia i nadaje im sens oraz poszukuje doświadczeń, które pomogłyby w realizacji specyficznego stylu życia. Kładł duży nacisk na swoistość i niepowtarzalność osobowości. Każda osoba jest jest jego zdaniem jedyna i niepowtarzalną konfiguracją motywów, cech, zainteresowań i wartości. W swej teorii osobowości ograniczył do minimum znaczenie popędu seksualnego, tak ważnego w koncepcji Freuda. Uznał świadomość za centrum osobowości – ludzie są istotami świadomymi, zwykle zdają sobie sprawę z motywów swego postępowania, są świadomi swych słabych stron, celów do których dążą  oraz własnego ja.  Ostateczny cel do którego dążą wszyscy ludzie i który zapewnia spójność i jedność osobowości to „dążenie do wyższości” Jest to według Adlera „wielki pęd ku górze”, dążenie do pełnej doskonałości. Dążenie do wyższości jest zdaniem autora wrodzone i stanowi główną zasadę dynamiki osobowości. Ludzie są motywowani dwojako: z jednej strony potrzebą przezwyciężenia swej niższości, z drugiej – pragnieniem wyższości. Zainteresowania społeczne zdaniem Adlera są wrodzone, podobnie jak dążenie do wyższości i skłaniają ludzi do podporządkowania osobistej korzyści dobru wspólnemu.

W latach 1902 – 1911 Adler był bliskim współpracownikiem Zygmunta Freuda, był jednym z założycieli Wiedeńskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego i jego pierwszym przewodniczącym. Różnice poglądów miedzy nim i Freudem sprawiły, że w 1911 w atmosferze krytyki Adler przestał pełnić tę funkcje, a wkrótce  zerwał swoje związki z psychoanalizą Freuda. Adler krytykował Freuda za przywiązywanie zbyt wielkiej wagi do seksualności, a Freud potępiał przywiązywanie przez Adlera zbyt dużej wagi do znaczenia procesów świadomych. Po pierwszej wojnie światowej, kiedy służył jako lekarz w armii austriackiej zainteresował się poradnictwem dziecięcym. Założył pierwsze  poradnie wychowawcze  w ramach systemu szkolnego. Interesował się kwestiami społecznymi, był rzecznikiem reformy szkolnictwa i praktyk wychowawczych. Unikał żargonu naukowego, starał się formułować swoje myśli w sposób zrozumiały dla zwykłego człowieka.  W 1935r. zamieszkał na stałe w Stanach Zjednoczonych, gdzie kontynuował praktykę psychiatryczną pełniąc także funkcję profesora psychologii w szkole lekarskiej. Żył intensywnie, zmarł w wieku 67 lat na zawał serca podczas podróży z odczytami po Szkocji.

Informacje o Poradnia on-line

profesjonalna pomoc psychologiczna
Ten wpis został opublikowany w kategorii bez kategorii, psychologia, T. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s